Anodd crynhoi y noson yn hawdd iawn oherwydd yr amrywiaeth o gyfraniadau a gafwyd. Roedd y rhai oedd yn gwneud i ddyn chwerthin yn gofiadwy iawn, ond ar yr un pryd roedd ‘na adegau o ddwyster a difrifoldeb. Roedd hyn yn arbennig o wir am gyfraniad Ceri Wyn ei hun a ddarllenodd rai o’i gerddi buddugol. Roedd cyfraniad pawb yn ddi-ffuant; ond rhaid imi gyfaddef taw cyfraniadau Caryl Parry Jones ac Emyr Oernant wnaeth imi chwerthin fwyaf.

Arweiniwyd y noson gan Emyr Davies a Tudur Dylan Jones a oedd yn synnu i’m gweld yn tynnu cymaint o ffotograffau ar y noson. Pan fydda i’n mynd i ddigwyddiad fel hwnnw fy mod yn teimlo dyletswydd i gofnodi beth dwi’n ei weld ac yn ei brofi. A dyna pam bod tinc o hiraeth yn fy llais. Wrth edrych o’m cwmpas a rhyfeddu at weld cymuned yn dod at ei gilydd i ddathlu digwyddiad o’r fath, ac yn gwneud hynny yn y fath fodd, roeddwn i’n gwybod hefyd taw rhywbeth fydd yn diflannu fydd hyn. Mae cymunedau’n newid, mae pobol yn newid, mae’n diwylliant newid. Dwi’n gwybod efallai fod rhywbeth yn bod arna i, ond mae’r hiraeth am a fu yn codi ynof yn aml iawn y dyddiau hyn.

Rhagor o luniau o’r noson.