Mae wedi bod yn amser hir ers imi ysgrifennu cofnod ac mae ‘na ddigonedd o resymau dros hynny. Yn bennaf gan fy mod wedi ymadael â Phlas-yn-Dogfael er mwyn symud i fyw i dŷ arall – Llys Dogfael. Nid dyna unig enw fy nghartref newydd, mae rhai yn mynnu ei weld hefyd fel Hafan y Chwyldro.

Symudais i Lys Dogfael ddydd Iau 12 Tachwedd. Dyna un o’r digwyddiadau mwyaf trawmatig yn fy mywyd hyd yn hyn. Roeddwn i’n a’m cyfaill, DML, wedi byw ym Mhlas-yn-Dogfael am yn agos i dair blynedd ar ddeg. Roeddwn i wedi llenwi’r Plas gyda fy nhrugareddau amrywiol a miloedd o lyfrau heb unwaith ystyried beth fyddai goblygiadau gorfod symud. Pan ddaeth y dydd roeddwn i wedi mynd i gasáu popeth oedd gennyf i’w symud. Petawn i wedi bod yn ddewrach a chyfoethocach buaswn i wedi taflu popeth a dechrau gyda llechen lân. Wrth gwrs doedd hynny ddim yn bosib ac felly roedd rhaid dewis a dethol beth i’w gadw a beth i’w daflu; a dyna wnaeth gymryd yr holl amser. Petaswn i wedi taflu popeth neu gadw popeth byddwn i wedi gallu rhoi popeth mewn bocsys a symud. Ond na roedd yn rhaid dewis pethau i’w gwaredu cyn symud.

Wedi symud dwi wedi bod yn parhau i waredu pethau. Mae’r cyfle mae symud i ddad-siwnco fy mywyd wedi bod yn un gwerthfawr. Dwi’n mynd i barhau i ddad-siwnco am beth amser i ddod. Dwi’n ofni fy mod i’n dal fy ngafael ar fy set o biniau caligraffeg, fy mhaent dyfrlliw, a’m pensiliau lliwio… ond mae’r amser i ddod pan bydd yn rhaid i rheiny fynd os na fydda i wedi’u defnyddio am bum mlynedd arall.

Un peth difyr a ddigwyddodd wrth symud oedd dod ar draws ugeiniau o ffotograffau yr oeddwn i wedi anghofio amdanynt ac yn raddol bach dwi wedi bod yn eu sganio. Dyma un o’n hoff rai hyd yn hyn, sef RO a DML yn sefyll y tu fas i’r tŷ yn Nhreorci, y Rhondda lle cafodd Euros Bowen ei eni. Mae ychwaneg o bethau difyr felly i ddod.

Mae’n anodd gwybod beth sy’n rhoi y mwyaf o bleser i bobl fel hyn – rhywun yn ymateb neu ddim yn ymateb. Dwi’n siŵr nad oes ffordd gywir o ymdrin â’r peth. I mi mae’n well peidio ag ymateb a bod yn amyneddgar a goddefgar. ‘Dioddef’ yn ddistaw.

Efallai bod rhai yn credu fod defnyddio gair fel ‘dioddef’ i ddisgrifio sylwadau maleisus neu filain ar flog fel gorymateb. Ond weithiau mae geiriau yn medru gwneud dolur. Wrth gwrs, mae’n dibynnu pa hwyl sydd arna i a beth sy’n digwydd o’m cwmpas. Fel arfer dwi’n medru cysuro fy hun wrth feddwl pa mor wag a diwerth yw bywyd rhywun sydd yn treulio’i amser yn gwneud rhywbeth o’r fath yn hytrach na rhywbeth positif a gwerthfawr.

Bryd arall, pan fo popeth yn mynd o’i le, mae un gair cas yn medru gwneud imi ildio’n llwyr i hunan dosturi a theimlo’n fregus iawn. Dwi’n falch nad yw hynny’n digwydd bob amser, ond rhaid cyfaddef fy mod yn teimlo fel hynny weithiau.

Dwi’n ceisio ystyried pobl eraill wrth ysgrifennu fy mlog i a phenderfynu a fydd fy ngeiriau i yn brifo neu’n gofidio pobl. Dwi’n ymwybodol weithiau nad ydw i’n penderfynu’n iawn. Dwi’n gofyn i’r rhai dwi wedi eu hypsetio yn y gorffennol i faddau imi.

Fe wnes i flogio beth amser yn ôl ar y Deg gorchymyn ar gyfer blogwyr. Mae gorchym 6 yn dweud fel hyn: Na ladd anrhydedd, enw da na theimladau neb arall. Rhaid cofio hynny bob amser.

Sweden yw fy hoff gystadleuydd hyd yn hyn gyda’r nodau uchel a’r ffrog wen, ond dwi’n gobeithio fod pethau’n mynd i wella neu fe fydd hi’n noson ddiflas.

Fe wnes i fwynhau’r arddangosfa, ac roedd hi yn arddangosfa ar raddfa fawr iawn yn dwyn ynghyd gweithiau o nifer o sefydliadau, gan gynnwys y Llyfrgell Genedlaethol, ac wrth gwrs casgliad helaeth Oriel y Ddinas, Birmingham, ei hun. Roedd yn gyfle i weld darnau o’i waith nad oeddwn i erioed wedi’u gweld o’r blaen, ond rhaid imi gyfaddef nad oes dim yn rhagori, yn fy marn i, ar y paentiad mewn olew, Rhyl Sands, sydd yn Oriel Dinas Manceinion.

Bore fory dwi’n cwrdd gyda ffrind sy’n offeiriad yn Eglwys Loegr ac yn gwasanaethu yn esgobaeth Southwark. Wedyn mae gen i waith i’w wneud.

Drannoeth mae DML, RO a DJP yn ymuno gyda fi yn Llundain am benwythnos gwyllt o ddiwylliant a rhagor o ddiwylliant.